An-Naba
النَّبا
خبر بزرگ
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِیمِ
بِسمِ الله الرحمان الرحیم
- 1 عَمَّ یَتَسَاۤءَلُونَ
عَمّ یَتَساءَلُونَ
از چه چیز (از یکدیگر و از تو) می‌پرسند؟
- 2 عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِیمِ
عَنِ النبا العظیم
از خبر بس بزرگ.
- 3 ٱلَّذِی هُمۡ فِیهِ مُخۡتَلِفُونَ
الذی هم فِیهِ مُخْتَلِفُونَ
چیزی که آنان در(باره‌ی) آن با هم در (ژرفای) اختلافند.
- 4 كَلَّا سَیَعۡلَمُونَ
سَیَعۡلَمُونَ
نه چنان است. زودا (در برزخ) خواهند دانست.
- 5 ثُمَّ كَلَّا سَیَعۡلَمُونَ
ثُمَّ سَیَعۡلَمُونَ
سپس نه چنان است. در آینده‌ای دور [:رستاخیز] خواهند دانست.
- 6 أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَـٰدࣰا
الم نجعلی الارض مِهَـٰدࣰا
آیا زمین را گهواره‌ای ننهادیم؟
- 7 وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادࣰا
ول جبالا اوتادان
و کوه‌ها را (چون) میخ‌هایی قرار دادیم.
- 8 وَخَلَقۡنَـٰكُمۡ أَزۡوَ ٰجࣰا
وَ خَلَقْنٰکُم اَزوَ ایمان جا
و شما را جفت‌هایی آفریدیم.
- 9 وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتࣰا
وجعلنا نَومُکُم سُبَاتَن
و خوابتان را (مایه‌ی) آرامش(تان) قرار دادیم.
- 10 وَجَعَلۡنَا ٱلَّیۡلَ لِبَاسࣰا
وجعلنا اللیل لِبَاساً
و شب را (برایتان) پوششی نهادیم.
- 11 وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشࣰا
وجعلنا ان نهار مَعاشَن
و روز را (برای) معاش (شما) نهادیم.
- 12 وَبَنَیۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعࣰا شِدَادࣰا
وبنیا فوقکم سَبْعًا شِدَاداً
و بر فرازتان هفت (آسمان) استواران را بنا کردیم.
- 13 وَجَعَلۡنَا سِرَاجࣰا وَهَّاجࣰا
وجعلنا سراجن وَهَّاجࣰا
و چراغی بس فروزان گذاردیم.
- 14 وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَ ٰتِ مَاۤءࣰ ثَجَّاجࣰا
و نازل کردیم مِنَ المعصره ایمان ته ما ثجاج
و از ابرهای فشرده(ی بارنده) آبی بسیار، نهروار فرود آوردیم.
- 15 لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبࣰّا وَنَبَاتࣰا
لینوخریج بِهِی حَبّن وناباتاً
تا بدان دانه و گیاهی برویانیم،
- 16 وَجَنَّـٰتٍ أَلۡفَافًا
وجنات الفافان
و باغ‌هایی سردرهم پیچیده و انبوه را.
- 17 إِنَّ یَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِیقَـٰتࣰا
اِنَّ یوم الفصل کانا مِیقَـٰتࣰا
همواره وعده‌گاه، روز جدایی و داوری بوده‌است.
- 18 یَوۡمَ یُنفَخُ فِی ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجࣰا
یوم یُنفَخُ فی الصور فتأونَ اَفْواج
روزی که در صور [:بوق جان‌افزا] دمیده شود. پس در پی آن، گروه گروه بیایید.
- 19 وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَاۤءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَ ٰبࣰا
وَفُتِت السَّماء فکانت ابو ایمان با
و آسمان، گشوده گردد. پس (از آنکه) درب‌هایی بوده است.
- 20 وَسُیِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا
وَسِیِّرَت الجبل فکانت سَرَابًا
و کوه‌ها به سرعت روانه شوند. پس سراب بودند.
- 21 إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادࣰا
اِنَّ جهنم کانت مرصادا
همانا جهنم کمینگاهی بوده.
- 22 لِّلطَّـٰغِینَ مَـَٔابࣰا
لِلطّاغین مَـَٔابࣰا
برای سرکشان پناهگاهی (بوده).
- 23 لَّـٰبِثِینَ فِیهَاۤ أَحۡقَابࣰا
لابِثین احقاباً
حال آنکه روزگارانی در آن درنگ‌کنندگانند.
- 24 لَّا یَذُوقُونَ فِیهَا بَرۡدࣰا وَلَا شَرَابًا
لا یَذُوقُونَ فِیهَا برده شراباً
آنجا نه خنکی چشند و نه آشامیدنی.
- 25 إِلَّا حَمِیمࣰا وَغَسَّاقࣰا
اِلا حمیم وَغَسَّاقان
جز مایعی جوشان و چرکابه‌ای بس گلوگیر.
- 26 جَزَاۤءࣰ وِفَاقًا
جَزَا وفاقاً
(این است) کیفری مناسب (با جرمشان).
- 27 إِنَّهُمۡ كَانُوا۟ لَا یَرۡجُونَ حِسَابࣰا
اِنَّهُم کانو یارجون حِسَابࣰا
بی‌گمان آنان بوده‌اند که به (روز) حساب امیدی نداشتند.
- 28 وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔایَـٰتِنَا كِذَّابࣰا
وَکَذَّبُوا بِـَٔایَـٰتِنَا کِذّاباً
و با آیاتمان (همان‌ها و ما را) سخت تکذیب می‌کردند، چه تکذیب کردنی!
- 29 وَكُلَّ شَیۡءٍ أَحۡصَیۡنَـٰهُ كِتَـٰبࣰا
وَکُلَّ شَی احصیناه کِتَابَن
و هر چیزی را نوشته شده بر شمردیم.
- 30 فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِیدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا
فَذُوقُوا۟ فَلَن نزیدکم اِلا عَذاباً
پس بچشید که جز عذاب، هرگز (چیزی) برایتان نمی‌افزاییم.
- 31 إِنَّ لِلۡمُتَّقِینَ مَفَازًا
اِنَّ للمتقین مَفَازًا
بی‌گمان برای پرهیزگاران کامیابی‌ای بی‌رنج است.
- 32 حَدَاۤىِٕقَ وَأَعۡنَـٰبࣰا
حدائق و انگور
باغ‌ها و انگورها.
- 33 وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابࣰا
وکواعبه اترابن
و دخترانی فربه و پستان بر آمده (و با آنان) همسال و همسان.
- 34 وَكَأۡسࣰا دِهَاقࣰا
وکاس دهکاً
و پیاله(هایی) لب‌ریزان.
- 35 لَّا یَسۡمَعُونَ فِیهَا لَغۡوࣰا وَلَا كِذَّ ٰبࣰا
لا یسمعون فِیهَا لَغوا کِذَّ ایمان با
در آنجا نه بیهوده‌ای شنوند و نه دروغ پردازی‌ای.
- 36 جَزَاۤءࣰ مِّن رَّبِّكَ عَطَاۤءً حِسَابࣰا
جَزَا مِّن رَبِّک عطاء حِسَابࣰا
حال آنکه پاداشی از پروردگار تو و عطایی است حساب‌شده.
- 37 رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَیۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَـٰنِۖ لَا یَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابࣰا
رَبِّ السَّماء ایمان ته ول ارض وَما بَینَهُمَا یَملیکون مِنه خِطَابࣰا
پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است. رحمتگر بر آفریدگان. ایشان اختیار خِطابی از او ندارند.
- 38 یَوۡمَ یَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَـٰۤىِٕكَةُ صَفࣰّاۖ لَّا یَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابࣰا
یوم یَقُومُ الروح ولملائكة لا یَتکَلَّمون اِلا اَذِنَ لَهُ الرحمن وَ قالَ صوابن
روزی که روح و فرشتگان صف‌اندرصف به‌پاخیزند. سخن نگویند، مگر کسی که رحمان به او رخصت دهد، و سخنی شایسته گوید.
- 39 ذَ ٰلِكَ ٱلۡیَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَاۤءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا
ذَ ایمان لِکَ الیوم الحق فَمَن شا اتخاذ اِلی مَـَٔابًا
آن روز پای برجا (و) حق است؛ پس هر که خواهد، راه بازگشتی فراسوی پروردگارش برگیرد.
- 40 إِنَّاۤ أَنذَرۡنَـٰكُمۡ عَذَابࣰا قَرِیبࣰا یَوۡمَ یَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ یَدَاهُ وَیَقُولُ ٱلۡكَافِرُ یَـٰلَیۡتَنِی كُنتُ تُرَ ٰبَۢا
اِنّا انذارناکم عذاباً قَرِیبࣰا یوم یَنظُرُ المرء قَدَّمَت یَدَاهُ وَ یَقُولُ الکافر یالیتنی کُنتُ تورا ایمان با
ما همواره شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم؛ روزی که آدمی آنچه را با دستاوردش پیش فرستاده است بنگرد و کافر گوید: «ای کاش من خاک بودم!»
این سوره به زبان‌های دیگر
- বাংলা আন-নাবা
- Bosanski En-Nebe'
- Нохчийн Ан-Набаъ
- Deutsch An-Naba
- English An-Naba'
- Español An-Naba
- فارسی النَّبا
- Français An-Naba'
- Hausa An-Naba'i
- हिन्दी अन-नबा
- Bahasa Indonesia An-Naba'
- 日本語 アン＝ナバ
- 한국어 안-나바
- کوردی En-Nebe'
- Bahasa Melayu An-Naba'
- Nederlands An-Naba
- پنجابی اَلنَّبَا
- ਪੰਜਾਬੀ ਅਨ-ਨਬਾ
- پښتو النبا
- Português An-Naba'
- Русский Ан-Наба
- Soomaaliga An-Naba'
- Shqip En-Nebe'
- Kiswahili An-Naba
- தமிழ் அந்-நபா
- ไทย อัน-นะบะอ์
- Türkçe Nebe
- اردو ان-نباء
- Oʻzbek An-Naba’
- 中文 安-奈巴