بلد

لا اُقسِمُ بِهَـٰذَا البلد

به این شهر [:مکه] سوگند نمی‌خورم.

و تو حل بِهَـٰذَا البلد

حال آنکه تو در این شهر جای داری، یا حرمتت در آن هتک شده.

وَوَالِد وَما وَلَد

سوگند(م) به پدری (هم‌چون محمد) است‌. و (نیز) آن (فرزندانی) که تولید کرده‌.

لقد خَلَقنَا الانسان فی کَبَدٍ

به‌راستی انسان را در (ژرفای) سختی(اش) به‌درستی آفریدیم‌؟

آ یَحسَب ان لن یقدِرَ عَلَیه اَحَد

آیا پندارد (که) هیچ کس هرگز بر او دست نتواند یافت‌؟

یقول اهلکتو مالا لُبَدًا

گوید: «مالی انباشته را تباه کردم.»

آ یَحسَب ان لم اَحَد

آیا پندارد که هیچ کس او را ندیده است‌؟

الم نجعل اَللهُ عینین

آیا برایش دو چشم ننهادیم،

ولساناً وَشَفَتَیۡنِ

و زبانی و دو لب؟

وهدیناه اَننَجدَین

و هر دو راه (خیر و شرّ) را در بلندای نمایانشان بدو ننمودیم؟

فلا اقتحام العقبه

پس هرگز نخواست از گردنه‌(ی عاقبت‌نگر) با کوشش و کاوش بالا رود.

ادراکا العقبه

و چه شناساندت (که آن) گردنه چیست‌؟

فک رَقَبَةٍ

در بندی را (از گرفتاری و بندش) آزاد کردن،

اَو اطعام فی یوم ذی مسغبه

یا در روز گرسنگی‌ای سخت، طعامی دادن،

یَتیم ذا مقربه‌تین

یتیمی خویشاوند را،

اَو مسکین ذا مترابه

یا بینوایی خاک‌نشین را.

ثُمَّ کانا مِنَ الذین امنوا وَتَوَاصَوۡا۟ بِالصَّبر وَتَوَاصَوۡا۟ بل مرحمتی

سپس از (زمره‌ی) کسانی بوده که گرویده‌اند و یکدیگر را به شکیبایی و مرحمت سفارش کرده‌اند.

اولئیک اصحابو المیمنه

اینانند راستان و برکت‌یافتگان.

ولذین کَفَرُوا۟ بِـَٔایَـٰتِنَا هم اصحابو المشأمة

و کسانی که به انکار (و انگار) نشانه‌های ما پرداخته‌اند، آنانند (ناخجستگان:) شوم‌زدگان‌.

عَلَیهِم نار مؤصده

بر (سر و سامان)شان آتشی سرپوشیده - هم‌چون طبقه‌ای - احاطه دارد.