1 وَٱلۡفَجۡرِ

وَالفَجرِ

سوگند به سپیده‌دم؛

2 وَلَیَالٍ عَشۡرࣲ

ولَیالین عشر

و به شب‌هایی ده‌گانه (مانند ده شب اول ذیحجه)؛

3 وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ

وَشْشَفْعِ والوتری

و به جفت و تاق [:آفریدگان و آفریدگار‌، همانند و بی‌مانند].

4 وَٱلَّیۡلِ إِذَا یَسۡرِ

ولیل اِزا یسر

و به شب، هنگامی که سیر می‌کند.

5 هَلۡ فِی ذَ ٰ⁠لِكَ قَسَمࣱ لِّذِی حِجۡرٍ

هل فی ذَ ایمان لِکَ قسم لِیْذی حِجر

آیا در این، برای خردمندی خویشتن‌دار (نیاز به) سوگندی است‌؟

6 أَلَمۡ تَرَ كَیۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

الم تَرَ کیف فَعَلَ رَبُّکَ بِعَاد

مگر ندیدی که پروردگارت با عادیان (نخستین) چه کرد؟

7 إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ

ارم ذات العِماد

(با) عمارات ستون‌دار اِرَم.

8 ٱلَّتِی لَمۡ یُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِی ٱلۡبِلَـٰدِ

اللتی لم یُخْلَق مِثْلُهَا فی البلاد

آن که مانندش در شهرها ساخته نشده‌؟

9 وَثَمُودَ ٱلَّذِینَ جَابُوا۟ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ

ثَمود الذین جابو الصخره بلوادی

و (با) ثمودیان، همانان که در گودی، تخته‌سنگ‌ها را بریدند؟

10 وَفِرۡعَوۡنَ ذِی ٱلۡأَوۡتَادِ

فرعون ذی الاوتاد

و (با) فرعون، صاحب (خرگاه‌ها و کاخ‌ها و) میخ‌های بلند.

11 ٱلَّذِینَ طَغَوۡا۟ فِی ٱلۡبِلَـٰدِ

الذین طغو فی البلاد

همانان که در شهرها به طغیان سر برافراشتند.

12 فَأَكۡثَرُوا۟ فِیهَا ٱلۡفَسَادَ

فَأکثَرو فِیهَا الفساد

پس در آنها بسی فساد کردند.

13 فَصَبَّ عَلَیۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ

فَصَبَّ عَلَیهِم رَبُّکَ سَوْطَ عذابین

پس پروردگارت بر (سروسامان)‌شان تازیانه‌ی عذابی فرو نواخت.

14 إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ

اِنَّ رَبَّک لَبِٱلۡمِرۡصَادِ

بی‌گمان پروردگارت بی‌امان در کمین (آنان) است.

15 فَأَمَّا ٱلۡإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَیَقُولُ رَبِّیۤ أَكۡرَمَنِ

فأمّا الانسان اِزا ابتَلیهُ رَبُّهُ فَأکْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَیَقُولُ رَبِّی اکرمنی

پس اما انسان، هنگامی که پروردگارش وی را بیازماید و گرامیش بدارد، و نعمت به او دهد، گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است.»

16 وَأَمَّاۤ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَیۡهِ رِزۡقَهُۥ فَیَقُولُ رَبِّیۤ أَهَـٰنَنِ

اِزا ابتَلیهُ فَقَدَرَ عَلَیه رِزقُهُ فَیَقُولُ رَبِّی اهاننی

و اما هنگامی که بیازمایدش، پس روزی‌اش را بر او تنگ گرداند، گوید: «پروردگارم به من اهانت کرده است.»

17 كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡیَتِیمَ

کَلّا بل لا تکرمون الیتیم

هرگز نه (چنین و نه چنان است)! بلکه یتیم را گرامی نمی‌دارید؛

18 وَلَا تَحَـٰۤضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِینِ

تحاضون علی طَعامِ المسکین

و بر خوراک (دادن به) بینوا (همدیگر را) برنمی‌انگیزید؛

19 وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰا لَّمࣰّا

وَتَأکُلُونَ التُّراثَ اکلان لما

و میراث را چپاول‌گرانه می‌خورید؛

20 وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّا جَمࣰّا

وَتُحِبُّونَ المال حُبّاً جم

و مال را دوست می‌دارید، دوست‌داشتنی بسیار.

21 كَلَّاۤۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّا دَكࣰّا

اِزا دُكَّتِ الارض دکّا دکّا

هرگز (نه چنان است)! آن‌گاه که زمین، در هم کوبیده شود کوبیده شدنی،

22 وَجَاۤءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّا صَفࣰّا

وجا رَبُّکَ ول ملک صَفّاً صَفّاً

و پروردگارت با فرشتگان (کارگزار) صف‌اندرصف آیند،

23 وَجِا۟یۤءَ یَوۡمَىِٕذِۭ بِجَهَنَّمَۚ یَوۡمَىِٕذࣲ یَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ

وَجاه‌ایا یومذ بجهنم یومئذ یَتاذَکَّرُ الانسان وَ أَنَّی لَهُ الذکرٰی

و جهنم در آن هنگام (هنگامه) آورده شود، آن روز است که انسان (حق را) به خوبی یاد آورد. و کجا و کی برایش جای یادواره است؟

24 یَقُولُ یَـٰلَیۡتَنِی قَدَّمۡتُ لِحَیَاتِی

یقول یالیتنی قَدَّمْتُ لِحَیَاتِی

گوید: «کاش برای زندگانی (اصلی) خود (چیزی) پیش فرستاده بودم‌.»

25 فَیَوۡمَىِٕذࣲ لَّا یُعَذِّبُ عَذَابَهُۥۤ أَحَدࣱ

فَیَوْمِذ لا یُعَذِّبُ عذابه اَحَد

پس در این هنگام (و هنگامه) هیچ کس همچون عذاب کردن او، عذاب نکند.

26 وَلَا یُوثِقُ وَثَاقَهُۥۤ أَحَدࣱ

یُوثِقُ وساقه اَحَد

و هیچ‌کس (هم) چون در بند کشیدن او، در بند نکشد.

27 یَـٰۤأَیَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَىِٕنَّةُ

یا أیّتها النفس المطمئنه

هان ای نفس مطمئنه‌[:آرمیده]‌!

28 ٱرۡجِعِیۤ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِیَةࣰ مَّرۡضِیَّةࣰ

ارجعی اِلی رَبِّكِ رَاضِیَةࣰ مَرْضیَّة

خشنود (از خدا) و خوشایند سوی پروردگارت باز گرد.

29 فَٱدۡخُلِی فِی عِبَـٰدِی

فاذخولی فی عبادی

پس در میان بندگان ویژه‌‌ام در آی‌،

30 وَٱدۡخُلِی جَنَّتِی

وادخولی جَنَّتِی

و در بهشت ویژه‌‌ام داخل شو.

الفجر

این سوره به زبان‌های دیگر