الشمس

وَشَّمسی وضحیها

سوگند به خورشید و میان‌روزش.

وَالقَمَر اِزا تَلِیا

سوگند به ماه هنگامی که از پی‌اش می‌رود.

وَالنَّهَارِ اِزا جَلَّىٰهَا

سوگند به روز هنگامی که خورشید را نمایان کند.

ولیل اِزا یَغشَیا

سوگند به شب هنگامی که چون پرده بر آن پوشد.

وَسّما وَما بنیاها

سوگند به آسمان و آنچه آن را سازمان و سامان داد.

ول ارض وَما طه‌ها

سوگند به زمین و آنچه که آن را گشاده کرد و به حرکت درآورد.

وَ نَفس وَما سَوَّاهَا

سوگند به نَفْسی و آنچه سازمانش داد.

فَ أَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا

پس پلیدکاری و پرهیزگاریش را به او الهام کرد.

غَد افلح مَن زکّاها

(که) هر کس نفسش را پاک گردانید، به‌راستی رستگار کرد.

وقید خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

و هر کس آلوده‌اش ساخت، همواره زیان کرد.

کَذَّبَت ثَمود بِطَغوَاها

ثمودیان با طغیانشان به تکذیب پرداختند،

اِذِ انبعاث اشقاها

چون شقی‌ترینشان برانگیخته شد.

فَقَالَ لَهُم رسول الله ناقَةَ الله وسوقیاها

پس فرستاده‌ی خدا به آنان گفت: «زنهار! ماده شتر خدا را و (نوبت) آب خوردنش را (حرمت نهید).»

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَیهِم رَبُّهُم بذنبهیم فَسَوَّىٰهَا

پس دروغزنش خواندند و آن (ماده شتر) را پی کردند. پس پروردگارشان به (سزای) گناهشان بر (سر و سامان)‌شان هلاکتی پراضطراب فرو فرستاد. پس (دوباره شتر را زنده کرد) و سامانش داد.

یخافو عقبهها

و از پی‌آمد کار خویش، بیمی نمی‌دارد.