آل-زاریات

والذا ایمان رِیَـٰتِ ذَرُن

سوگند به نیروهای پراکننده‌، (چه) پراکندنی.

فَٱلۡحَـٰمِلَـٰتِ وقرا

پس سوگند به بارداران باری سنگین‌، (چه) سنگینی‌ای.

فالجاریات یسرا

پس سوگند به روانان به آسانی.

فالمقسمات امرا

پس قسمت‌کنندگان اَمری [:کار یا فرمان و یا چیزی].

توعدونون لصادق

همواره آنچه (به آن) وعده داده شده‌اید همانا راست است.

وَ إِنَّ الدین لَوَ ایمان قاف

و (روز) بُروز طاعت و معصیت همانا روی‌دادنی است.

وَسّما ذات الحبکی

قسم به آسمان (که) دارای راه‌هاست؛

لَفِی قَول مختلف

همانا شما (درباره‌ی رستاخیز) در (ژرفای) سخنی گوناگونید.

یوفکو عنهو اوفیک

هر که از آن به دروغ برگردانده شود، (بخت‌) برگشته است.

قُتِلَ الخرّه ایمان صُونَ

مرگ بر دروغ‌پردازان [:دروغ‌پردازان کشته شده‌اند].

الذین هم فی غمره سَاهُونَ

کسانی که در ورطه‌(ی نادانی) سهوناکند.

یسئلون ایان یوم ٱلدِّینِ

پرسند: «روز بُروز طاعت و معصیت کی است‌؟»

یوم هم علی اَننار یُفتَنُونَ

همان روزی که آنان بر آتش بس آزموده شوند.

ذوقوا فِتْنَتْکُمْ هَذا الذی کُنتُم بِهِی تستعجیلون

(و به آنان گفته شود:) «فتنه و آشوب خود را بچشید. این است همان (بلایی) که با شتاب خواستار آن بوده‌اید.»

اِنَّ المتقین فی وعیونین

پرهیزگاران بی‌گمان در باغستان‌ها و چشمه‌سارانند.

اخذین مَاۤ اتاهوم اِنَّهُم کانو قبله ذَ ایمان لِکَ محسنین

حال آنکه آنچه را پروردگارشان به آنان عطا فرموده گیرندگانند. بی‌گمان آنان پیش از این نیکوکاران بوده‌اند.

کانو قلیلاً مِّنَ اللیل یَهجَعُونَ

و از شب اندکی را می‌غنوده‌اند.

وبالاسحار هم یستغفرون

و آنان سحرگاهان (از خدا) پوشش می‌خواهند.

اموا ایمان لِهِم حَقّ للسائل ول محرومی

و در اموالشان برای سائل و محروم‌، حقّی (معلوم) است.

وَفی الارض آیات للموقنین

و در زمین برای اهل یقین نشانه‌هایی است؛

اَ فَ لا تُبصیرون

و (همچنان) در خودتان. پس مگر نمی‌نگرید؟

وَفی آسمان رزقُکُم وَما توعدونون

و روزیِ شما و آنچه (از بهشت) وعده داده می‌شوید در آسمان است.

فَوَرَبِّ آسمان ول ارض اِنَّهُ لَحَقّ مثل مَاۤ اَنَّکُم تَنطِقُونَ

پس سوگند به پروردگار آسمان و زمین، که بی‌گمان آن حق است؛ همان‌گونه که خود شما (به روشنی) سخن می‌گویید.

هل اتیاک حَدیث ضیف ابرا ایمان هیما المکرمین

آیا خبر مهمانان ارجمند و گرامی ابراهیم به تو رسید؟

اِذ دَخَلُوا۟ عَلَیه قالَ سلام قوم منکرون

چون بر او درآمدند، پس سلامی گفتند. گفت: «سلام (بر) مردمی ناشناس.»

فَراغَ اهلِهی فَجَا بیجل سَمِین

پس به گونه‌ای پنهان به سوی اهلش روان شد و گوساله‌ای فربه (و بریان شده) بیاورد.

فَقَّرَبَهُ قالَ تَأکُلون

پس آن را نزدیکشان برد. گفت: «مگر نمی‌خورید؟»

فَأوجَسَ مِنهُم خِیفَة تخَف وَبَشَّرُوهُ بِغُلَام

پس، از ایشان ترسی به دل برگرفت. گفتند: «مترس.» و او را به پسری بسی دانا نوید دادند.

فَأَقۡبَلَتِ امرأته فی صَرّه فَصَكَّتۡ وجهها وَ قالِت عجوز عقیم

پس زنش پریشان (و فریادزنان) پیش آمد. پس سیلی بر چهره‌ی خود زد و گفت: «پیره‌زالی نازایم (چگونه بزایم)؟»

کَذَ ایمان لکه قالَ رَبُّکِ اِنَّهُ هُوَ الحکیم العلیم

گفتند: «پروردگارت چنین فرموده است. او، (هم)او حکیمی بس داناست.»

قالَ فَمَا خطبکم ایُّها المرسلون

(ابراهیم) گفت: « ای فرستادگان! مهم شما (در این مأموریت) چیست‌؟»

قالوا اِنّا اورسيلنا اِلی مُجرِمین

گفتند: «ما همانا سوی گروهی (از) مجرمان فرستاده شده‌ایم،»

لنورسیلا عَلَیهِم حِجَارَةࣰ مِّن طین

«تا سنگ‌هایی از گل بر (سر و سامان)‌شان فرو فرستیم.»

مسومه عِندَ رَبِّک للمسرفین

«حال آنکه نزد پروردگارت برای مسرفان نشانه‌گذاری شده است.»

فَأَخۡرَجۡنَا مَن کانا فِیهَا مِنَ المؤمنین

«پس هر کس از مؤمنان را در آن (سامان) بود بیرون راندیم.»

فَمَا وَجَدْنَا فِیهَا غیر بیت مِّنَ المسلمین

«پس در آنجا جز یک خانه از تسلیم‌شدگان (برابر خدا بیشتر) نیافتیم.»

وَتَرَکنَا آیه لِلّاذین یخافون العذاب علیم

«و در آنجا برای آنان که از عذاب پر درد می‌ترسند، نشانه‌ای بر جا نهادیم.»

وَفی موسی اِذ ارسلنا اِلی فرعون بِسُلطان

و (نیز) در (ماجرای) موسی، چون او را با حجّتی مسلط و روشنگر سوی فرعون گسیل داشتیم.

فَتَوَلَّی بروکنیهی وَ قالَ ساحر اَو مَجْنون

پس (فرعون) با رکن (فرعونیت‌)اش روی برتافت و گفت: «(این شخص،) ساحری یا دیوانه‌ای است.»

فأخذه وَجنُودَهُ فَنَبِذْناهُم فی الیم وَهُوَ ملیم

پس او و سپاهیانش را برگرفتیم و آنان را در دریا افکندیم در حالی که او (در آخرین لحظه) نکوهشگر (خود و فرعونیان) بود.

وَفی عادن اِذ عَلَیهِمُ الریح العقیم

و در (ماجرای) عادیان (نیز) ، چون بر سر (و سامان)‌شان باد نازا را فرستادیم.

تَذَرُ مِن شَی اتت عَلَیه اِلا جَعَلَته کارلارمیمی

هیچ چیزی را که بر آن وزد فروگذار نکند جز آنکه همچون خاکسترش کند.

وَفی ثَمود اِذ قِیلَ لَهُم تمتعوا حتّیٰ

و در (ماجرای) ثمودیان (نیز عبرتی بود) چون به ایشان گفته شد: «تا چندی برخوردار شوید.»

فَعَتو امری رَبِّهِم فأخَذَتهُم الصّاعقه وَهُم یَنظُرُونَ

پس از فرمان پروردگارشان سر برتافتند تا در حالی که آنها می‌نگریستند، آذرخش (جانکاه) آنان را فرو گرفت.

فَمَا استطاعو مِن قِیَام وَما کانو منتصرین

پس هرگز نه توانستند به پای خیزند و نه جویندگان یارانی بوده‌اند.

وقوم مِّن اِنَّهُم کانو قومن فاسقین

و گروه نوح را (نیز) از پیش (از آن اقوام همین گونه هلاک کردیم). آنان بی‌گمان گروهی فاسق [:نافرمان] بوده‌اند.

والسماء بنیٰنها بِئیّد وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ

و آسمان را به نیروهایی برافراشتیم و بی‌گمان، همانا ما توسعه‌‌دهند‌گانیم.

والارض فَرَشنَاهَا فَنِعۡمَ المهیدون

و زمین را رام و راهوار گسترانیدیم‌؛ پس چه نیکو گسترندگانیم.

وَمِن کُلّی شَی خَلَقنَا زوجین لعلکم تَذَکَّرُونَ

و از هر چیزی دو گونه [:جفت یکدیگر] آفریدیم، شاید شما یاد کنید.

فَفِرُّوآ اِلی اِنی نذیر مبین

پس فراسوی خدا فرار کنید. من بی‌گمان برایتان از (سوی) او ترساننده‌ای روشنگرم.

تَجْعَلُوا مَعَ الله الاهان آخر اِنی نذیر مبین

«و با خدا معبودی دیگر قرار مدهید. همانا من از جانب او هشداردهنده‌ای روشنگرم.»

کَذَ ایمان لِکَ مَاۤ اَتی الذین مِن مِّن رسولین اِلا ساحر اَو مَجْنون

بدین‌سان کسانی راکه پیش از آنان بودند هیچ پیامبری نیامد جز (اینکه) گفتند: «ساحری یا دیوانه‌ای است.»

اتواسو هم قوم طاغون

آیا همدیگر را به این (سخن) سفارش کردند؟ (نه!) بلکه آنان مردمی سرکشند.

فَتَوَلَّ انهُم اَنتَ بِمَلُوم

پس، از آنان روی بگردان، پس تو در خور سرزنش نیستی.

وَذَکِّر فَإِنَّ الذکرٰی تَنفَعُ المؤمنین

و یاد(شان) آور، که مؤمنان را بی‌گمان، یادواره سودمند است.

وَما خَلَقْتُ الجن ول‌انسا اِلا لیعبونی

و جنّ و انس را نیافریدم جز برای آنکه مرا بپرستند.

مَاۤ اوریدو مِّن رزق اوریدو ان یوتیمون

از آنان هیچ روزی نمی‌خواهم و نمی‌خواهم که مرا خوراک دهند.

اِنَّ الله هُوَ الرزاق ذُو الْقُوَّتِ المتين

همواره خداست که خود بسی روزی‌دهنده‌ی نیرومند استوار است.

فَإِنَّ لِلّذین ظَلَمُوا ذَنُوبࣰا مثل ذَنُوبِ اصحابيهم فلا یستعجیلون

پس بی‌گمان برای کسانی که ستم کردند پیامدی بد است؛ همانند پیامد بد یارانشان. پس در خواستن عذاب از من شتاب نجویند.

فَوَیل لِلّاذین کَفَرُوا۟ مِن یومِهِم الذی یوعَدون

پس وای برای کسانی که کافر شدند از آن روزشان که وعده داده می‌شوند.