تکویر

اِزا اش شمس کُوِّرَت

آن‌گاه که خورشید در هم پیچیده گردد.

وَإِذَا آن‌نُجُوم انکدرت

و آن‌گاه که ستارگان درخشان تیره شوند.

وَإِذَا الجبل سُیِّرَت

و آن‌گاه که کوه‌ها به شدت حرکت داده شوند.

وَإِذَا العشار عُطِّلَت

و آنگاه که شتران ماده (به هنگام زادن) وانهاده شوند.

وَإِذَا ال وُحوشُ حُشِرَت

و آن‌گاه که وحشیان - بدون برگشت- گرد آورده شوند.

وَإِذَا البِحار سُجِّرَت

و آن‌گاه که دریاها به شدت به جوش آورده شوند.

وَإِذَا ان-نفوس زُوِّجَت

و آن‌گاه که نفوس، به هم در پیوسته شوند.

وَإِذَا ال موءدة سویلت

و آن‌گاه که دختران (زنده) به گور شده پرسیده شوند،

بِأَیِّ ذنب قُتِلَت

(که) به کدامین گناه کشته شدند؟

وَإِذَا الصحف نُشِرَت

و آن‌گاه که نامه‌ها (ی وحیانی و اعمال مکلفان) باز و آشکار گردند.

وَإِذَا السَّماء کُشِطَت

و آن‌گاه که پوست آسمان - هم‌چون شتران- برکنده شود (و به حالت نخستین برگردد).

وَإِذَا ال-جهیم سُعِّرَت

و آن‌گاه که آتش پرهیجان جهنم به شدت برافروخته گردد.

وَإِذَا الجنّة اوزلیفت

و آن‌گاه که بهشتِ زینت‌یافته پیش آورده شود.

عَلِمَت احضرت

هر نفسی بداند چه پیش آورده.

اُقسِمُ بلخنس

پس سوگند نمی‌خورم به اختران بسی باز گردنده.

الجوار الکنس

روان‌شده‌ی پنهان‌شونده.

ولیل اِزا عس'عس

سوگند به شب چون پس و پیش آید.

وَالصُّبح اِزا تَنَفَّسَ

و سوگند به صبح چون تنفس کند.

اِنَّهُ لقول کریم

که (قرآن) بی‌گمان سخن فرستاده‌ی بزرگواری است.

ذی قُوَّتین عِندَ ذی العَرش مَكین

نیرومندی (که) نزد صاحب عرش فرماندهی بامکنت و مکانت است.

مطاع ثَم امین

(در) آنجا (هم) مطاع (و هم) امین است.

وَما صَاحِبُكُم به مجنون

و (این) مصاحب و همنشین شما مجنون نیست.

وَ لَقَد رَءَاهُ بلافوق المبین

و همانا او خدا را در افقی روشنگر (با دیده‌ی بصیرت) دید.

وَما هُوَ علی الغیب بِضَنِین

و او بر غیب بخیل نیست.

وَما هُوَ بِقَولی شیطان رَجیم

و قرآن سخن شیطانی سنگ‌باران شده نیست.

فَأَیۡنَ تَذۡهَبُونَ

پس به کجا می‌روید؟

هُوَ اِلا ذکر ل للعالمین

این قرآن به جز یادواره‌ای برای عالمیان نیست.

شا مِنکُم ان یستقیم

(بلکه) برای هر کس از شما که بخواهد (در سایه‌ی وحی) مستقیم گردد.

وَما تَشاْءُونَ ان یشا الله رَبُّ العالمین

و تا خدا، پروردگار جهانیان، نخواهد، (شما نیز) نخواهید خواست.