حُجُرات

یا أیها الذین امنوا تُقَدِّمُوا۟ بین یدیه الله وَتَقو اِنَّ الله سمیعٌ علیم

هان ای کسانی که ایمان آوردید! در برابر خدا و پیامبر، (خود یا دیگران را) پیش نیندازید و خدا را پروا بدارید. همانا خدا بسی شنوای بسیار داناست.

یا أیها الذین امنوا تَرفَعُوا اسوه ایمان تکم فَوۡقَ صوت النبی تَجهَرو بل قالی کَجره بصدکم لِبَعۡضٍ ان تحبطه اعمالوکم و شما تَشعُرُونَ

هان ای کسانی که ایمان آوردید! صداهایتان را از صدای پیامبر بلندتر مکنید، و همچنان که بعضی از شما با بعضی دیگر بلند سخن می‌گویید با او به صدای بلند سخن مگویید، که کرده‌هایتان تباه شود، حال آنکه باریک‌بینی نمی‌کنید.

اِنَّ الذین یغضون اسوه ایمان تَهُمۡ عِندَ رَسُولِ الله اولئیک الذین امتحان الله لِلتَّقوی مغفرت وَأَجْرٌ عَظیم

بی‌گمان کسانی که نزد پیامبر خدا صدایشان را فرو می‌شکنند همان کسانند که خدا دل‌هایشان را برای پرهیزگاری آزموده (و) برایشان پوششی و پاداشی بزرگ است.

اِنَّ الذین یونادونک مِن وَراء الحجره ایمان ته اکثرهم یَعقیلون

بی‌گمان کسانی که از پشت اطاق‌ها(یت) تو را صدا می‌زنند بیشترشان خردورزی نمی‌کنند.

وَلَاو صبرو حتّیٰ تَخرُجَ لَکان خیرن والله غفور رحیم

و اگر اینان همواره صبر کنند تا بر آنان درآیی، همانا برایشان بهتر است. و خدا پوشنده‌ی رحمتگر بر ویژگان است.

یا أیها الذین اِن فاسقو بِنَبَإ فَتَبَیَّنُو ان تُصیبو قوم بِجَهَـٰلَةࣲ فَتُصۡبِحُوا۟ علی فَعَلتُم نادمینه

هان ای کسانی که ایمان آوردید! اگر فاسقی برایتان خبری آورد، پس نیک وارسی و آشکارگری کنید، مبادا به نادانی، گروهی را آسیب برسانید؛ پس از آنچه کرده‌اید پشیمان شوید.

واعلمو اَنَّ فِیكُمۡ رسول لَو یُطیعوکُم فی کثیر مِّنَ الامر لعنتم ولٰکن الله حَبَّبَ الیکم الایمان وَزَیَّنَهُۥ فی غُلوبِکُم وَ کَرَّه الیکم الکفر ول فسوق والعصیان اولئیک هم الرَّح ایمان شِدُونَ

و بدانید که پیامبر خدا در میان شماست. اگر در بسیاری از کارها از (رأی و میل) شما پیروی کند، به‌راستی دچار زحمت می‌شوید. لیکن خدا ایمان را برای شما دوست‌‌داشتنی گردانید و آن را در دل‌های شما بیاراست و کفر و پلیدکاری و سرکشی را در نظرتان بس ناخوشایند ساخت. هم ایشان [:ایمان‌آورندگان] رشدیافتگانند.

فضلن مِّنَ الله ونعمتن والله علیمون حکیم

حال آنکه بخششی از خدا و نعمتی است (از او که به شما داده). خدا بس دانای سنجیده‌کار است.

وَإِن طائفِتان مِنَ المؤمنین اقتتالو فَأَصْلِحُوا بغت اِحدیاهُما علی فقاتلو اللتی تَبغی حتّیٰ تَفِیءَ امری فَإِن فائت فَأَصْلِحُوا بَینَهُمَا بلعدلی و عادل باشید اِنَّ الله یُحِبُّ المقسطین

و اگر دو گروه از مؤمنان با یکدیگر کشتار کنند، پس میان آن دو را اصلاح کنید. پس اگر یکی از آنان بر دیگری تعدّی کرد، شما با آن (گروهی) که تعدّی می‌کند کشتار کنید تا به فرمان خدا بازگردد. پس اگر بازگشت، میان آنها را دادگرانه سازش دهید و تقسیمی شایسته کنید؛ خدا همواره دادگران را دوست می‌دارد.

المؤمنون اخوه فَأَصْلِحُوا بین اخویکم وَتَقو الله لعلکم تُرحمون

مؤمنان فقط با هم برادرند، پس میان برادرانتان را سازش دهید و از خدا پروا بدارید، شاید مورد رحمت قرار گیرید.

یا أیها الذین امنوا یَسخَر قوم مِّن قوم ان یکونوا خیرن مِنهُم نسا مِّن نسا ان یَکُنَّ خیرن مِنهون تلمیزو انفسکم تنابزوا بِلاکَبی بِسا ال-اسم الفُسوقُ بعد الایمان ومَن لم یَتُب فَأُو۟لَـٰۤىِٕكَ هم الظالمون

هان ای کسانی که ایمان آوردید! نباید گروهی (از مردان) گروه دیگر را مسخره کنند؛ شاید آنها از این‌ها بهتر باشند. و نه زنانی، زنانی (دیگر) را (مسخره کنند) شاید آنان از اینان بهتر باشند. و از خودهاتان عیب‌جویی مکنید و به همدیگر لقب‌های زشت ندهید؛ چه ناپسندیده است نام زشت پس از ایمان. پس هر کس توبه نکند آنان خودشان ستمکارانند.

یا أیها الذین امنوا اجتنابو مِّنَ الظن اِنَّ بس الظن اِسم تَجَسُّسُوا۟ یَغتَب بَعضُکُم بس أیُحِبُّ اَحَدُکُم ان یَأکُلَ لحم اخیه‌ای میتن فکرتموه وَتَقو اِنَّ الله تَوّابُن رحیم

هان ای کسانی که ایمان آوردید! از بسیاری گمان‌ها بپرهیزید که پاره‌ای از گمان‌ها بدفرجام است. و تجسس مکنید (و) بعضی از شما از بعضی دیگر غیبت نکند. آیا کسی از شما دوست دارد که گوشت برادر (مؤمن) مرده‌اش را بخورد؟ پس از آن بسی بدتان می‌آید و خدای را پروا بدارید. خدا بی‌گمان بسی برگشت‌‌کننده‌ی رحمتگر بر ویژگان است.

یا أیها آن‌ناس مِّن ذکر وانثی وجعلناکم شُعُوبࣰا وقابایل لِتَعارَفوا اِنَّ اکرامکم عِندَ الله اتقاکم اِنَّ الله علیمون خَبِیر

هان ای مردمان! ما شما را به‌راستی از مرد و زنی آفریدیم و شما را ملّت‌هایی و قبیله‌هایی گردانیدیم تا یکدیگر را (متقابل) شناسایی کنید. همواره ارجمندترین شما نزد خدا پرهیزگارترین شماست. همانا به‌راستی خدا بسیار دانای بس آگاه است.

قالت اَلاَعْرابُ لم تومِنو ولٰکین قولو اسلمنا ولمّا یدخُلِ الایمانو فی وَإِن توطیعوا الله وَرَسُولَهُ یَلِتکُم اعمالکم اِنَّ الله غفور رحیمون

بادیه‌نشینان گفتند: «ایمان آوردیم‌.» بگو: «ایمان نیاوردید. لیکن بگویید اسلام آوردیم.‌» و هنوز در دل‌هایتان ایمان داخل نشده است و اگر خدا و پیامبر او را فرمان برید، او از (ارزش) کرده‌هایتان چیزی کم نمی‌کند. همواره خدا بسی پوشنده‌ی رحمتگر بر ویژگان است.

المؤمنون الذین امنوا بالله وَرَسُولِهِۦ ثُمَّ لم یَرتابُوا وجاهدو بِأَمۡوا ایمان لِهِم وا انفوسیهیم فی سَبِیلِ اولئیک هم الصادقون

مؤمنان، تنها کسانی‌اند که به خدا و پیامبرش گرویده، سپس شک نیاورده و با مال و جانشان در راه خدا جهاد کردند. ایشان، (هم)اینان راستانند.

قل اَتُعَلِّمون الله بِدینِکُم والله یعلم فی السَّماء ایمان ته وَما فی والله بِکُلِّ شَی علیم

بگو: «آیا خدا را به دین خود آگاهی می‌دهید؟ و حال آنکه خدا آنچه را که در آسمان‌ها و در زمین است می‌داند. و خدا به هر چیزی بسیار داناست.»

یَمُنُّونَ علیک اسلمو لا تَمُنُّوا۟ عَلَیَّ اسلامکم بَلِ الله یَمُنُّ علیکم هدایکم لِل ایمان اِن صَادِقین

(اینان) از اینکه اسلام آورده‌اند بر تو منّت می‌نهند. بگو: «بر من از اسلام آوردنتان منّت مگذارید؛ بلکه خدا با هدایت کردنتان برای ایمان، بر شما منّت می‌نهد، اگر (از) راستان بوده‌اید.»

اِنَّ الله یعلم غیب السَّماء ایمان ته والله بصیر بِمَا تَعْمَلُونَ

«همواره (این) خداست که نهفته‌ی آسمان‌ها و زمین را می‌داند و خدا(ست که) به آنچه می‌کنید بیناست.»